บนโลกของเรามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์
"คุณแม่" ของฉันเป็นสิ่งนั้น...
ท่านเชื่อมต่อกับโลกอยู่ส่วนหนึ่ง
ซึ่งก็คือ "ท้องฟ้า"
"คุณพ่อ" ของฉันก็เป็นสิ่งนั้น...
ท่านเชื่อมต่อกับโลกอยู่อีกส่วนหนึ่งเหมือนกัน
ซึ่งก็คือ "ผืนดิน"
ฉันมีคุณแม่ผู้อ่อนโยน และอ่อนไหว
ฉันมีคุณพ่อผู้เข้มแข็ง และหนักแน่น
คุณพ่อกับคุณแม่เชื่อมต่อกับโลก
และคุณพ่อกับคุณแม่เชื่อมถึงกันและกัน
โลกให้กำเนิดสิ่งชีวิตสืบต่อมา
บางทีฉันอาจจะนับว่าโลกเป็นพี่น้องของฉันก็ได้
ถ้าอย่างนั้นแล้วทุกอย่างที่โลกให้กำเนิดและหล่อเลี้ยง
...ก็คือหลานๆ ของฉัน
ทว่าโลกผู้ให้กำเนิดไม่เคยแสดงความรู้สึก
แต่สิ่งที่โลกให้กำเนิดกลับเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกนึกคิด
พวกเขานิ่งเฉย
พวกเขาใช้ชีวิต
ตามสัญชาตญาณ...
ตามการไตร่ตรองและคิดหาเหตุผล...
พวกเขารักกัน
พวกเขาทะเลาะกัน
ช่วงเวลาที่ผ่านไป...ทำให้พวกเขาไม่ดีต่อกันอย่างเมื่อก่อน
พวกเขาช่วงชิงแก่งแย่งตั้งแต่ของเล็กน้อย
...ไปจนถึงชีวิตของพวกเขาเอง...
คุณแม่ของฉันร้องไห้
คุณพ่อของฉันพยายามปลอบโยน
แต่คุณแม่ก็ไม่หยุดร้องไห้
ทั้งหลานๆ ของฉันที่ตายจากไป
ทั้งคุณพ่อที่ต้องเปรอะเปื้อนไปด้วยชีวิตที่ดับสูญไปแล้ว
และทั้งคุณแม่ที่ไม่อาจหยุดความเศร้าโศกของตัวเองได้
ฝนจึงตกหระหน่ำไม่หยุด...
หนึ่งวัน...
หนึ่งเดือน...
และหนึ่งปี...
แผ่นดินเหลือน้อยลง...
แต่คุณแม่ก็ยังไม่หยุดร้องไห้
ท่านรู้ดีว่าถ้าไม่หยุดร้องไห้...ท่านก็จะเป็นผู้ทำลายทุกสิ่ง
ดังนั้นท่านจะต้องทำอะไรสักอย่าง
หยดน้ำฝนที่รวมอยู่บนพื้นแอ่งหนึ่ง
...ท่านเลือกสิ่งนั้น...
และสร้างฉันขึ้นมา
ร่างกายได้จากคุณพ่อ
วิญญาณได้จากคุณแม่
ฉันมีรูปร่างเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ
ผมยาวสีน้ำเงินเข้ม
ผิวเป็นสีฟ้าซีด
ดวงตากลมโตเป็นสีน้ำเงินเหมือนกับเส้นผม
สวมชุดกระโปรงสีขาวธรรมดาๆ
รองเท้าสีขาวธรรมดาๆ
มีร่มสีขาวธรรมดาๆ
และมีเมฆสีขาวธรรมดาๆ ก้อนหนึ่งลอยอยู่เหนือศีรษะ...
คุณแม่บอกฉันว่า...
จากนี้ไปสิ่งที่ทำให้ความเศร้ากลายเป็นหยาดฝนของคุณแม่
จะให้ฉันแบ่งเบาไป
หากฉันร้องไห้หรือเศร้าใจ เมฆสีขาวธรรมดาๆ บนศีรษะของฉันจะทำให้ฝนตกลงมา
ฉันถามว่า...
แล้วต่อไปฉันจะต้องทำอะไร
ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน
คุณแม่บอกฉันว่า...
ฉันมีอิสระ ไม่หิว ไม่เหนื่อย และจะไม่ตาย
ฉันจะไปที่ไหนก็ได้
ฉันถามว่า...
ฉันมีอิสระ ไม่หิว ไม่เหนื่อย และจะไม่ตาย
ฉันจะไปที่ไหนก็ได้
แล้วฉันควรจะไปที่ไหน...
แล้วฉันควรจะทำอะไร...
คุณแม่บอกฉันว่า...
ฉันมีอิสระ ไม่หิว ไม่เหนื่อย และจะไม่ตาย
ฉันจะไปที่ไหนก็ได้
และฉันจะทำอะไรก็ได้...
...แต่ว่าฉันไม่รู้จะทำอะไร...
คุณแม่บอกฉันว่า...
ถ้าอย่างนั้นทำไมฉันไม่ลองเดินทาง
หาที่ของฉัน
หาสิ่งที่ฉันทำได้
ค้นหา "ความหมาย" และ "คุณค่า"ให้กับตนเอง
ฉันบอกคุณแม่ว่า...
นั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาในชีวิต
คุณแม่บอกฉันว่า...
ไม่ใช่หรอก
สิ่งที่ดีที่สุดจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่คุณแม่บอกฉัน
แต่จะเป็นสิ่งที่ฉันบอกแก่ตนเองเมื่อถึงเวลา
ฉันถามว่า...
เวลาที่ว่านั้น เมื่อไรจะมาถึง
คุณแม่บอกฉันว่า...
เมื่อฉันรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองเลือกที่จะเชื่อมั่นคืออะไร...นั่นคือเวลานั้น
ฉันบอกคุณแม่ว่า...
ฉันอยากจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้
คุณแม่บอกฉันว่า...
ได้สิ
คุณแม่จะคอยเฝ้าดูอยู่
ฉันคิดขึ้นมาว่า...
ถ้าจะเดินทางแล้ว และเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ
เพื่อค้นหา "ความหมาย" และ "คุณค่า" ของตนเอง
ฉันก็ควรจะทำทุกอย่างตัวเอง
ฉันจึงบอกคุณแม่ว่า...
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าฉันไม่ร้องขอ
ทั้งคุณพ่อและคุณแม่จะต้องไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ
ฉันไม่หิว ไม่เหนื่อย และจะไม่ตาย
ดังนั้นฉันควรจะลองผ่านทุกอย่างไปด้วยตนเองก่อน...
คุณพ่อและคุณแม่ยอมรับสิ่งที่ฉันขอ
ฉันบอกลาคุณพ่อและคุณแม่
ทั้งที่รู้ว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน
ท่านก็เห็นฉันได้เสมอ
มือของฉันจับร่มสีขาวธรรมดาๆ ของตัวเองไว้
แล้วออกเดินไปบนรองเท้าสีขาวธรรมดาๆ
คุณแม่ตั้งชื่อให้กับฉัน...
ว่า"เรวิว่า"
คุณแม่อวยพรว่า...
ขอให้หนทางข้างหน้าของฉันมีแต่ความสวยงาม
วันนี้เมฆน้อยของฉัน...เป็นสีขาวสดใส
